صدرِ اعظـــــــــــــم

کاش این عزیز هم نظری هم به ما کند!

صدرِ اعظـــــــــــــم

کاش این عزیز هم نظری هم به ما کند!

صدرِ اعظـــــــــــــم

تویی بهانه ‌ام اما بهانه‌ای که ندارم
گذاشتم سر خود را به شانه‌ای که ندارم
تمام عمر کشاندی مرا به سوی نگاهت
تمام عمر به سویِ نشانه‌ای که ندارم
زِ رقعه

آخرین نظرات
  • ۸ دی ۹۷، ۱۰:۵۰ - سعید از مشهد۳۹۳۲۲
    احسنت
پیوندهای روزانه

رویکرد انتقادی لازم هست. اما کافی نیست.

چرا؟!!!
شما اولین حرفی که می‌شنوی. حرفی است که می‌پذیری و براساس آن باورهای خودت را شکل می‌دهی. مگر این که قبل از آن مخالفش را شنیده باشی. حتی یک جمله هم شنیده باشی، مؤثر است!
مثل واکسن. آدم تا واکسینه نشده نسبت به بعضی بیماری‌ها موضع دفاعی ندارد و حتی آن را جذب می‌کند. ولی پس از واکسینه شدن نسبت به آن‌ها موضع تهاجمی و دفاعی به خود می‌گیرد.

شاید بارها شده باشد که وقتی حرف جدیدی می‌شنویم، چک می‌کنیم که آیا با حرف‌هایی که تا الان شنیده ایم تناقض و تضادی دارد؟ اگر نداشته باشد جای خودش را پیدا می‌کند و مسالمت‌آمیز کنار بقیه شناخت‌ها می‌نشیند. هیچ مشکلی هم درون آدم اتفاق نمی‌افتد. ولی اگر داشته باشد؛ دیگر معرفت یقینی به حساب نمی‌آید! سؤالی می‌شود که باید بعدا از یکی بپرسم!

نشانه اولی این است که بعد از چند روز اگر بحثی رخ بدهد همین حرف‌هاست که وی بازتکرار می‌کند و به عنوان مصالح استدلالش، از آن‌ها بهره می‌برد. ولی دومی حداقل می‌گوید مطمئن نیستم؛ بگذار ببینم...!

# شناخت

۵ ۱۶ آذر ۹۳ ، ۰۹:۳۸
محمدحسن گل محمدیان
به گفته خودشان سال‌ها زحمت کشیده‌اند تا بفهمند آیا «مؤلفه‌های به اصطلاح علمی خودشان» روی بیماری‌ها مؤثر است یا نه!
به نتایجی هم رسیده‌اند. فهمیده‌اند در جوامعی که سیگار رواج دارد سرطان شایع است یا حتی سبک و نوع غذاخوردن (کوفت‌کردن) نیز ابتلا به این چنین بیماری‌ها را کمک می‌کند.
این‌ها را می‌گویند. اتفاقا بیشتر از این‌ها هم می‌گویند...

اما نمی گویند چرا بچه‌ها شهر هیروشیما و ناکازاکی این طوری از آب در آمده‌اند! چرا از هر اِن نفر یکی ناقص الخلقه به دنیا آمده!
یا نمی‌پرسند که چرا هپاتیت و حصبه و مالاریا و تیفوئید و تب زرد و تب حلزونی و ایدز (با این آمار وحشتناک) در افریقا پدید آمده. یا این که چرا اسهال، نُقل زندگی این کشورها شده است!
بررسی این کشورهای اطراف ایران هم که اصلا «ارزش علمی» ندارد...

+ -
+
- × ÷ + - × ÷
+ -
+ آمار ایدز اولی فاجعه است.
+ برای این که آمار دستتان بیاید؛ آمار ایدز ایران تا پایان تابستان اخیر 28600 نفر است! (+)

# العلم

# علم مدرن

۰ ۱۲ آذر ۹۳ ، ۲۳:۲۴
محمدحسن گل محمدیان

الان دقیقا من بیست و یک سال ندارم!

تو چند سال نداری؟!

۲ ۱۰ آذر ۹۳ ، ۰۸:۱۵
محمدحسن گل محمدیان

سه چهار سالی می‌شد آن جا تدریس می‌کرد. دکتر متوجه شده بود که دارد در کلاس‌هایش کارهایی می‌کند.
مثلا می‌گوید «چرا این جا مانده‌اید؟ چرا نمی‌زنید بیرون؟ شماها آزاد آفریده شده‌اید. باید آزاد باشید.»
خود بچه‌ها می‌آمدند به دکتر می‌گفتند.
می‌گفتند «به ایشان بگویید نیاید سر کلاس ما.»
دکتر می‌گفت «چرا؟»
بچه‌ها می‌گفتند چی گفته.
معلم اطلاع می‌دهد که «دارند به ما شک می‌کنند. باید کار را تمام کنیم زودتر.»
شبی که می‌خواست نقشه‌اش را عملی کند ماند توی مؤسسه.

به دکتر گفت «می‌خواهم امشب پیش بچه‌های خودم بخوابم، پیش شاگردهام.»
دکتر گفت «چی از این بهتر؟ می‌مانی تا صبح با هم حرف می‌زنیم.»
دقیق یادم نیست دکتر چطور مطلع شد.
می‌آید پیش طرف می‌گوید «می‌خواهم تنها بات صحبت کنم.»
طرف خوش‌حال هم می‌شود که «چه بهتر!»
دکتر گفت «چرا مکث می‌کنی؟ من خیلی وقت‌ست، یعنی باید بگویم سال‌هاست دوست دارم تنها با تو حرف بزنم.»
خیلی حرف زدند.
دکتر همه‌اش می‌گفته «تو جوان خوبی هستی.»
یا اشاره می‌کرده به تیر آهنی که دستش بوده می‌گفته «دستت خسته شد. بگذارش زمین خستگی در کن.»
یعنی چی؟
یعنی «بزن مرا بکش.»
حتی به زبان آوره. گفته «از چی می‌ترسی؟ نترس. این‌ها همه بچه‌های خودت هستند. شاگردهاتند.»
طرف افتاده به گریه. سرش را گذاشته روی زانوی دکتر افتاده به کریه.
دکتر سرش را بلند کرده بغلش گرفته گفته «حیف تو نبود که این‌قدر خودت را اذیت کردی؟»
طرف به خودش فحش داده گفته «من سگم، پستم، رذلم.»
طرف گفته «اجازه بده بروم. بروم توی بیابان‌های اطراف.»
دکتر گفته «که چی بشود؟»
طرف گفته «که خودم را بکشم. من لیاقت این همه مهربانی را ندارم.»
دکتر گفته «حرفش را نزن. تو از امشب یکی از بچه‌های منی.»

این رفتار را با بقیه دشمن‌هاش هم داشت. با آن‌هایی که جذب گروه‌های سیاسی مخالف ما بودند. می‌رفت سرکشی می‌کرد. یا اگر مریض بودند براشان کادو می‌برد، دعای شفا می‌خواند، می‌بوسیدشان.

به یکی‌شان گفته بود «من و تو در یک سنگریم.»
طرف گفته بود «یک سنگر؟»

مرگ از من فرار می‌کند؛ ص13-15
کتاب مصطفی
انتشارات روایت فتح

+ داری چی کار می‌کنی با ملت؟؟!!
++ 
«بدانید این‌ها مسلمان هستند. فقط دشمن نگذاشته روی خط اصولی حرکت کنند.»

# مسلمان تراز

# مصطفی

۱ ۰۹ آذر ۹۳ ، ۰۷:۴۷
محمدحسن گل محمدیان

زمان دانش‌آموزی - پیش‌دانشگاهی فکر کنم - هم دیگر را دیدیم. بحثمان گرفت.

یکیمان گفت: «ببین، الان که اومدیم تو دبیرستان جای یک نفر بیرون مجموعه را گرفته‌ایم... اگر وظیفه‌مان را درست انجام ندهیم، مثلا یک جایی را که باید طوری عمل کنیم عمل نکنیم، بعدا باید جواب بدهیم‌ها...!»


# امروز

۰ ۰۶ آذر ۹۳ ، ۲۲:۱۱
محمدحسن گل محمدیان

نوشته‌اند که ویژگی‌هایش چیست؟ معلوم است؛
روزنامه‌ای که هدفش
    1- اطلاع‌رسانی سالم
    2- تحلیل سالم، تحلیل خوب
    3- ارائه مطالب قوی
    4- پرداختن به دغدغه‌های عمومی یا اکثر مردم
    5- همراه با روش‌های هنری باشد.
این روزنامه به نظرم روزنامه خوبی خواهد بود!

پرسش و پاسخ در دانشگاه شهید شریف

1378/9/1

# رسانه

۱ ۰۲ آذر ۹۳ ، ۰۷:۴۲
محمدحسن گل محمدیان

وقت زیادی نمی‌برد. فقط باید کمی حوصله به خرج بدهید.

وسایل و مواد مورد نیاز:
    1- یک اتاق ساکت
    2- چند برگه کاغذ
    3- یک عدد مداد یا خودکار
    4- یک سری سوال و یک جزوه (جزوه ای که انسان خودش نوشته باشد، بشدّت ارجحیت دارد!!!)
    5- یک ساعت وقت خالی

طرز تهیه:
    0- «اول دفتر به نام ایزد دانا»
    1- موبایل خود را در حالت سکوت قرار دهید، طوری که دیگر صدایی از آن در نیاید!
    2- جزوه را باز می‌کنید و می‌بینید که اصلا بلد هستید یا نه؟!
    3- خیلی باید روی فهمیدن و حل سؤال تأکید داشته باشید و گرنه دم‌پختک‌تان جا نمی‌افتد و افتضاح در می‌آید!!
    4- حتما یکی از این دو کار را انجام دهید:
        الف) همیشه اول ببینید یک تیپ مثال چگونه حل می‌شود و آن را خوب یاد بگیرید. بلافاصله هم یک مثال مشابه را از جزوه حل کنید.
        ب)   یا این که سؤال‌های تمرین را جلویتان می‌گذارید و سعی می‌کنید آن‌ها را جزوه‌باز حل کنید.
    5- هر جا هم سوالی پیش آمد یا از یکی بپرسید...
    6- پس از یک ساعت، سه ربع که احساس خستگی کردید پا می‌شوید و می‌روید سراغ یک کار دیگر.
    7- می‌گذارید تا شب یا فردا این حرف‌ها در قابلمه مغزتان (!) بپزد!

یکی دو روز بعد هم می‌توانید از دم‌پختک امروز لذت ببرید!!!
به همین سادگی...


+ هنر هشتم: .

# العلم

۳ ۲۹ آبان ۹۳ ، ۰۹:۴۷
محمدحسن گل محمدیان
قدیم‌ترها که شیر نبوده، برای احترام به مهمان و این که صفِ دست‌شویی راه نیفتد، قبل سفره یک لگن می‌آوردند با یک آفتابه! روی آن هم توری می‌انداختند تا آن تو دیده نشود و طرف راحت‌تر کارش را بکند! رسم بوده که این را بگردانند تا همه دستشان را بشویند. هم یک کار مستحب، هم یک احترام...
یک وقت هایی آدم پا می‌شود یک روز را با هزار آرزو و دقت شروع می‌کند. همه مقدمات را فراهم می‌کند که آن جا مثلا آن طوری نشود. این جا هم بروم. این ور هم یادم باشد این را بگویم. آن ور هم با فلانی جلسه بگذارم. پیامک این موضوع هم بدهم که یادش نرود. سری هم به کتابخانه دانشگاه بزنم و این کتاب را بخوانم، بعدش هم آن سایت را چک کنم و این کار را هم تا شب تحویل بدهم... با هزاری هم سر و صدا و برو و بیا و دم و دستگاه و تشکیلات... .
بعد آخر شب می‌نشیند که خوب... چی شد؟!

# توکل

۲ ۲۵ آبان ۹۳ ، ۰۸:۴۴
محمدحسن گل محمدیان
چرا اینقدر شما اینجوری هستید؟! بابا همه چیز دارد درست کار می‌کند. نگاه به اروپا بکن. چقدر مردمش اهل کار و تلاش هستند. چقدر منظم هستند. خانه‌های ما بیست سالگی کلنگی می‌شوند ولی آنجا پنجاه سال، آخ هم نمی‌گوید. صبح تا شب تلاش و خدمت به مردم. شب‌ها کارشان را هم انجام می‌دهند! هوای تهران را می‌بینی؟ ترکیه را من خودم رفتم! اصلا هر هفته دارم می‌روم. فامیل‌هایمان هم آنجا هستند. ماشین‌هایشان لامصّـّـّـّب دود نمی‌کند که! خودت هم که اروپا را دیده‌ای. ماشین‌هایشان دیزلی‌اند. اصلا صدا ندارند که هیچ؛ هیچ دودی هم نمی‌کنند. دور و برت را نگاه کن. همه خسته‌اند. ناراحتند. پژمرده‌اند. ولی آن جا همه خوشحالند. لباس‌هایشان شیک. (اینجا صدایش را می‌آورد پایین، طوری که صدایش جوهره نداشته باشد) یک بطری‌اش را هم مصرف ‌می‌کند! از ما هم مسلمان‌تر است. ببین اسلام چقدر بزرگ است. ما یک آیه قرآن (!) درباره نظافت داریم. «النظافه من الایمان»! شما یک تکه پارچه می‌اندازی. نگاه می‌کنی به طرف، مثل یک داماد شده. لباس‌ها تر و تمیز. کت و شلوار ست شده با رنگ خوب. از این ور هر که کراوات نمی‌زند. موهایش پرشان. لباس‌هایش کهنه... معلوم است که از ما مسلمان‌ترند. اصلا دروغ نمی‌گویند. اهل دروغ نیستند. یک‌شنبه‌ها کلیسا هم می‌روند. هم دینشان را دارند هم دنیا. آقا مادربزرگ من حرف خوبی می‌زد؛ شما مال مردم نخور هر کاری خواستی بکن. فقط حق مردم را نخور. به ملت چی کار دارید؟ هی گیر می‌دهید؟ خدا کریمه، داداش من! اینقدر سخت نگیر. وارد کارهای سیاسی هم نشو. این‌ها همه دنبال مقامند. امام هم سر دعواهای سیاسی‌اش با شاه در افتاده بود. این هم شد مثل همان. فکر کن. ببین من می‌خواهم شما فکر کنی. من کل حرفم این است که یک کم دور و برت را نگاه کنی. باز فکر کنی. واقعیت‌ها را ببین؛ دنبال این و آن نرو. اگر امام با شاه مخالف بود؛ چرا او را نکشت؟ چرا تبعیدش کرد؟ تازه به فرانسه. عکس باغ‌های آن جا را که دیدی؟ این‌ها آن‌هایی است که پخش شده. یک سری از آن‌ها را نمی‌گذارند پخش کنند. در باغ بوده خورده و خوابیده. شاه فرستادتش استراحت. و الا راحت می‌توانست او را بکشد...
نمی‌فهمم آخر چرا چشم‌هایتان را به واقعیت‌ها می‌بندید؟! چرا همه‌اش بسته فکر می‌کنید؟ یک کم از زیر لحاف بیایید بیرون ببینید چه خبر است! شما توی دانشگاهتان دختر دارید اصلا؟ استغفر الله... اصلا می‌دونی دختر چی هست؟ یا اینکه فقط سرت توی کتاب و دفتر است؟ راحت باش بابا. من نگران خودتم این طوری اذیت می‌شی‌ها!

بخوانید: هیپنوتیزم.

# فرهنگ

۲ ۲۱ آبان ۹۳ ، ۰۸:۳۹
محمدحسن گل محمدیان
درجه اول راضی شدن است. این که انسان راضی بشود. این که دل همراه بشود. این خودش بهره‌ای از این حرکت عظیم به انسان می‌رساند.
یک مرتبه بالاتر رغبت و خواستن است. این که انسان بخواهد همراه ایشان باشد.
طرف می‌گفت چه می‌شد که ما هم همراه امام حسین علیه السلام و یاران ایشان بودیم؟!
... دید وسط صحرا است. تیزی آفتاب می‌زند. خورشید گویا در میان میدان است و گرما غالب. اندک اندک سایه‌ها قد می‌کشند. وقت نماز شده است. خوب طبق روایات باید نمازی بر پا شود. امام حسین علیه‌السلام فرمودند: «بایست و از ما محافظت کن!» هم ردیف سعید بن عبدالله ایستاد. حتما درون خود می‌گفت: «خوب، اکنون وقت خوبی‌ست برای این که به تکلیف خود عمل کنم و به آرزوی خود دست یابم. واقعا خدا را شکر که امام به من چنین فرموده‌اند...»
- الله اکبر...
نماز جماعت اقامه شد. یک نگاهی کرد به آن سو... دید که سپاهی انبوه در مقابل ایستاده‌اند و خیلی از دشمن نیز به مبارزه آمده‌اند که عرصه را تنگ کنند. دید مثل این که جنگ است. کمانگیری تیری به سمتش کشید. تیر مستقیما به سمت او آمد. این هم که واقعا تیر است!!! دارد می‌آید... تا به خود آمد، جای خالی داده بود... برگشت و دید تیر به حضرت اباعبدالله علیه‌السلام برخورد کرده است. خودش را سرزنش کرد که «چرا چنین کردی؟ از امامت مردانه دفاع کن، حتما بار بعدی می‌ایستم...» ولی تیرهای بعدی و بعدی...
فهمید که گویا من این کاره نبوده ام که...
ما به راحتی می‌گوییم امام حسین، کاش ما با شما بودیم... امام زمان بیا که ما یار تو هستیم. مگر الکی است؟! ما که یک بار هم جرأتش را نداریم «امر به معروف و نهی از منکر» را با «زبان نرم» انجام بدهیم. یک بار هم امتحان نکرده ایم ببینیم چه می‌شود! من خودم را می گویم... آن وقت چطور انتظار داریم که یار امام زمان باشیم؟!
حاج آقا پویا
مسجد امام حسین علیه‌السلام، میدان تیموری

7 محرم 1436
10 آبان 1393

+ مضمون و سیر سخنرانی منعکس شده.
+ صحنه‌ها بازسازی شده‌اند.
+ اسم «سعید بن عبدالله» را از منابع اینترنتی آوردم. یادم رفته که چه نامی مطرح شد.

+ 10 ام محرم: یا لیتنا کنا معکم... ولی نه اون جوری!

# امر به معروف و نهی از منکر

# یا اباعبدالله

۱ ۱۱ آبان ۹۳ ، ۰۹:۰۲
محمدحسن گل محمدیان